Σεξουαλική δυσλειτουργία στη νόσο Πάρκινσον
Βασικά στοιχεία για τους ασθενείς

Τα ζητήματα που σχετίζονται με τη σεξουαλική ζωή στη νόσο του Πάρκινσον μπορεί να μην είναι εύκολο να συζητηθούν. Παρόλο που δεν θα βιώσουν όλοι οι ασθενείς με Πάρκινσον σεξουαλική δυσλειτουργία, η οποία μπορεί να έχει διαφορετικές εκδηλώσεις. 

Σεξουαλική δυσλειτουργία στη νόσο Πάρκινσον – Ας μιλήσουμε γι' αυτήν 

Η σεξουαλικότητα είναι ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα και ένα σημαντικό μέρος μιας υγιούς ζωής. Η αλλοιωμένη σεξουαλική λειτουργία είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα μη κινητικά συμπτώματα της νόσου του Πάρκινσον τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες, εξίσου. Μπορεί να είναι ένα πρόδρομο σημάδι της νόσου του Πάρκινσον. Εκτός από τη μειωμένη σεξουαλική επιθυμία, οι ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον θα μπορούσαν επίσης να έχουν αυξημένη σεξουαλική επιθυμία και υπερσεξουαλικότητα ή ψυχαναγκαστική σεξουαλική συμπεριφορά. Η νόσος του Πάρκινσον μπορεί επίσης να επηρεάσει τη σεξουαλικότητα του συντρόφου σας. Η ανοιχτή επικοινωνία και η κατανόηση είναι οι καλύτερες θεραπείες για προβλήματα σχέσεων και σεξουαλικής ζωής.

Ποια είναι τα συνηθισμένα συμπτώματα τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες;

Μειωμένη σεξουαλική επιθυμία, υπερσεξουαλικότητα και αυξημένη σεξουαλική ορμή, ακατάλληλη σεξουαλική προσέγγιση, προβλήματα διέγερσης, έλλειψη οργασμού, σεξουαλική δυσαρέσκεια, περιορισμένη επιλογή σεξουαλικής στάσης, δυσκολίες στη σεξουαλική επικοινωνία

Οι υπερσεξουαλικές συμπεριφορές μπορούν να επηρεάσουν άνδρες και γυναίκες με Πάρκινσον και περιλαμβάνουν αυξημένη συχνότητα στύσης, υψηλότερη λίμπιντο, ψυχαναγκαστικό αυνανισμό, σεξουαλικά απαιτητική συμπεριφορά (ακόμα και σε κοινωνικά ακατάλληλα περιβάλλοντα), έντονο αίσθημα ζήλιας. 

Οι εμπειρίες που αφορούν συγκεκριμένα το φύλο περιλαμβάνουν: 

Γυναίκες: Κολπίτιδα, μια δυσάρεστη έως επώδυνη αίσθηση κατά τη σεξουαλική επαφή λόγω μυϊκών σπασμών, ακράτεια ούρων κατά τη σεξουαλική επαφή, μειωμένη λίπανση, πόνος στα γεννητικά όργανα ή την πυέλο κατά τη διείσδυση, δυσκολίες στον οργασμό και ανοργασμία
Ανδρες: Στυτική δυσλειτουργία (καθυστερημένη, πρόωρη ή αδυναμία εκσπερμάτισης)

Γιατί συμβαίνει αυτό; 

Η σεξουαλική λειτουργία απαιτεί τη λειτουργία του αυτόνομου, αισθητηριακού και κινητικού συστήματος του σώματος. Η σεξουαλική λειτουργία εξαρτάται από την παροχή αίματος προς και από τα γεννητικά όργανα, ένα ισορροπημένο ορμονικό σύστημα και μια υγιή συναισθηματική κατάσταση. Το αυτόνομο νευρικό σύστημα σε ασθενείς με Πάρκινσον επηρεάζεται, οδηγώντας σε μη φυσιολογική σεξουαλική απόκριση και λειτουργία, μεταξύ πολλών άλλων κινητικών και μη κινητικών συμπτωμάτων. Οι νευρώνες που παράγουν ντοπαμίνη στη μέλαινα ουσία του εγκεφάλου επηρεάζονται, με αποτέλεσμα τα σήματα που μεταδίδονται μέσω αυτών να ελέγχονται ανεπαρκώς, οδηγώντας σε μειωμένη ή αυξημένη σεξουαλική επιθυμία και σεξουαλικό ενδιαφέρον αφενός, και στον έλεγχο των κινήσεων του σώματος αφετέρου. Επιπλέον, η αντιπαρκινσονική φαρμακευτική αγωγή μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στη λίμπιντο ή την επιθυμία και υπερσεξουαλικότητα, ως μια σημαντική πιθανή επιπλοκή μετά από λίγα χρόνια θεραπείας με λεβοντόπα (ειδικά εάν χρησιμοποιείται σε υψηλές δόσεις).

Πρόσθετοι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη: 

Για ασθενείς: αρνητική εικόνα σώματος, δυσκολίες στον ύπνο, μειωμένη αυτοεκτίμηση, κατάθλιψη, απάθεια, άγχος, θυμός, προβλήματα ακράτειας (συχνή και επείγουσα ούρηση), κόπωση που σχετίζεται με ασθένειες
Για τους συντρόφους των ασθενών: Σύνδεση με τη διάγνωση, τις ευθύνες του αγαπημένου τους προσώπου, το να γίνουν φροντιστές, η απώλεια ενδιαφέροντος λόγω των συμπτωμάτων του συντρόφου.

Τα σεξουαλικά προβλήματα μπορούν να προκαλέσουν απογοήτευση και να επηρεάσουν την ποιότητα ζωής σας και του συντρόφου σας. Επομένως, το να μοιράζεστε τις ανησυχίες σας με τον σύντροφό σας μπορεί να βελτιώσει την κατάσταση και για τους δύο.

Υπάρχει θεραπεία ή τρόποι ελέγχου των σεξουαλικών προβλημάτων στη νόσο Πάρκινσον;

Η διαχείριση της σεξουαλικής δυσλειτουργίας θα πρέπει να γίνεται από μια διεπιστημονική ομάδα. Οι θεραπείες που χρησιμοποιούνται για τη σεξουαλική δυσλειτουργία οποιουδήποτε είδους μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε ασθενείς με Πάρκινσον. 
• Οι λιπαντικοί παράγοντες και η συστηματική ή τοπική ορμονική υποκατάσταση βοηθούν τις γυναίκες με προβλήματα διέγερσης και μειωμένη λίμπιντο.
• Η τυπική θεραπεία για τη στυτική δυσλειτουργία είναι η σιλδεναφίλη, και φάρμακα όπως η απομορφίνη μπορούν επίσης να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο.
• Η αναπροσαρμογή των δόσεων των φαρμάκων μπορεί να βοηθήσει στον έλεγχο της υπερσεξουαλικής συμπεριφοράς και κυρίως των κινητικών συμπτωμάτων.
• Η συμβουλευτική μπορεί να βελτιώσει ψυχολογικά προβλήματα που μπορεί να εμποδίζουν τη σεξουαλική επαφή. 
• Η πρόληψη και η θεραπεία μη σχετικών ασθενειών συνιστάται σε ασθενείς με Πάρκινσον, καθώς οι χρόνιες διαταραχές μπορούν να επιδεινώσουν τη σεξουαλική δυσλειτουργία.

Συμβουλές οικειότητας:

• Προγραμματίστε το σεξ στο καταλληλότερο χρονικό παράθυρο – τα κινητικά συμπτώματα στο ελάχιστο
• Χρησιμοποιήστε λιπαντικά με βάση το νερό κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής για να μειώσετε την ξηρότητα και την ενόχληση 
• Χρησιμοποιήστε σατέν σεντόνια για να διευκολύνετε την κίνηση και σχεδιάστε τις στάσεις για να ελαχιστοποιήσετε τις άβολες κινήσεις
• Μια ειλικρινής συζήτηση με την ομάδα θεραπείας σας θα μπορούσε να είναι πιο χρήσιμη από το αναμενόμενο