Διαταραχές Ελέγχου Παρορμήσεων στη Νόσο του Πάρκινσον
Βασικά στοιχεία για τους ασθενείς

Τι είναι οι διαταραχές ελέγχου των παρορμήσεων και πόσο συχνές είναι στη νόσο Πάρκινσον;

Οι Διαταραχές Ελέγχου Παρορμήσεων (ΔΕΠ) είναι μια ομάδα υπερβολικών ή/και επιβλαβών παρορμήσεων και συμπεριφορών που μπορεί να εμφανιστούν σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον (ΝΠ). Χαρακτηρίζονται από επίμονες σκέψεις ή ανεξέλεγκτες παρορμήσεις για δράση. Συχνά αποτελούν παρενέργεια ορισμένων φαρμάκων. Οι ίδιοι οι ασθενείς μερικές φορές δεν γνωρίζουν ότι πρόκειται για πρόβλημα. Περίπου το 10-20% των ασθενών με ΝΠ μπορεί να αναπτύξουν ΔΕΠ σε κάποιο σημείο της ασθένειάς τους.
 

Ποιες συμπεριφορές μπορούν να παρατηρηθούν σε έναν ασθενή με Πάρκινσον με απινιδωτές;

• Οι ασθενείς με ICDs μπορεί να εμφανίσουν συμπεριφορές όπως:
• Ανεξέλεγκτα τυχερά παιχνίδια
• Έλλειψη φαγητού
• Υπερβολικά ψώνια
• Υπερβολικές σεξουαλικές δραστηριότητες

Αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να αποτελέσουν πρόβλημα, καθώς μπορεί να προκαλέσουν προσωπικά, οικογενειακά ή κοινωνικά προβλήματα. Για παράδειγμα, ο ανεξέλεγκτος τζόγος μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Η υπερβολική κατανάλωση φαγητού μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση βάρους.

Μια άλλη συνηθισμένη συμπεριφορά ονομάζεται «punding». Το «punding» είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά, όπως να αποσυναρμολογείς και να ξαναφτιάχνεις έναν υπολογιστή, να ταξινομείς και να ξαναβάζεις βιβλία στο ράφι.
 

Σχετίζονται οι απινιδωτές με τα αντιπαρκινσονικά φάρμακα;

Οι ICD μπορούν να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε άτομο με Πάρκινσον, ανεξάρτητα από τη θεραπεία που λαμβάνει. Ωστόσο, οι ICD εμφανίζονται συχνότερα σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με μια κατηγορία φαρμάκων που ονομάζονται αγωνιστές ντοπαμίνης. Αυτά περιλαμβάνουν:

• Πραμιπεξόλη
• Ροπιρινόλη
• Ροτιγοτίνη

Οι απινιδωτές συσκευές (ICD) μπορούν να παρατηρηθούν σε ασθενείς που δεν λαμβάνουν θεραπεία ή λαμβάνουν θεραπεία με άλλα φάρμακα για την Πάρκινσον, αλλά είναι λιγότερο συχνές.
 

Πώς μπορώ να ξέρω εάν κινδυνεύω να αναπτύξω ICD;

Ασθενείς που τείνουν να αναζητούν την καινοτομία ή που είναι παρορμητικοί μπορεί να διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο για απινιδωτές. Το ιστορικό τζόγου ή κατάχρησης αλκοόλ μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο. Οι άνδρες και οι νεότεροι ασθενείς φαίνεται να υποβάλλονται σε απινιδωτές συχνότερα. Αλλά ο κύριος παράγοντας κινδύνου είναι η χρήση αγωνιστών ντοπαμίνης, ιδιαίτερα σε υψηλές δόσεις.
 

Τι πρέπει να κάνω εάν υποψιάζομαι ότι υπάρχει ICD;

Το πιο σημαντικό βήμα είναι να αναγνωρίσετε αμέσως τους ICD, επειδή μπορεί να οδηγήσουν σε σοβαρά οικονομικά ή προβλήματα σχέσης. Εάν πιστεύετε ότι εσείς ή το αγαπημένο σας πρόσωπο μπορεί να έχετε ICD, ενημερώστε τον γιατρό σας. Μπορείτε να ζητήσετε μια ιδιωτική και εμπιστευτική συζήτηση. Εάν είναι δύσκολο να μιλήσετε για την κατάσταση, μπορείτε να καταγράψετε τα προβλήματα και τις ερωτήσεις και στη συνέχεια να τα μοιραστείτε όταν συναντήσετε τον γιατρό. Όπως και με άλλα προβλήματα, είναι συχνά χρήσιμο να έχετε μαζί σας τον σύντροφό σας, τον φροντιστή σας, τον φίλο ή τον συγγενή σας στην επίσκεψη στον γιατρό σας. Μπορούν να σας βοηθήσουν να βρείτε τρόπους για να ξεπεράσετε την κατάσταση.

Μερικές φορές οι ασθενείς που υποβάλλονται σε ICD μπορεί να μην γνωρίζουν την παρουσία τους ή τις συνέπειές τους. Οι ασθενείς μπορεί επίσης να κρατούν τους ICD μυστικούς. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό οι φροντιστές και τα μέλη της οικογένειας να συνεργάζονται με επαγγελματίες υγείας για τον εντοπισμό και την παρακολούθηση ενός ICD.
 

Μπορούν να αντιμετωπιστούν οι ICD;

Ναι, οι απινιδωτές ντοπαμίνης μπορούν να αντιμετωπιστούν. Πρώτον, ο γιατρός σας μπορεί να προσαρμόσει τη φαρμακευτική αγωγή σας για την Πάρκινσον. Η μείωση ή η διακοπή ενός αγωνιστή ντοπαμίνης συχνά βοηθάει. Δεν πρέπει να διακόψετε τη λήψη ή να αλλάξετε τη φαρμακευτική αγωγή σας για την Πάρκινσον χωρίς να λάβετε ιατρική συμβουλή. Εκτός εάν ο απινιδωτής είναι πολύ σοβαρός, η σταδιακή αλλαγή στη φαρμακευτική αγωγή θα βοηθήσει στην αποφυγή επιδείνωσης των κινητικών συμπτωμάτων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η απότομη διακοπή της θεραπείας με αγωνιστές ντοπαμίνης μπορεί να οδηγήσει σε συμπτώματα στέρησης, όπως:

• Ανησυχία
• Κατάθλιψη και απάθεια
• Κούραση
• Διαταραχές ύπνου
• Γενικευμένος πόνος

Συζητήστε με έναν εξειδικευμένο επαγγελματία ψυχικής υγείας εάν υπάρχει επίσης κατάθλιψη ή άλλες διαταραχές της διάθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα ψυχιατρικά φάρμακα μπορούν να βοηθήσουν.

Η αντιμετώπιση των ICD μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά μπορείτε να εντοπίσετε στρατηγικές που λειτουργούν καλύτερα για εσάς. Θυμηθείτε να παραμένετε ανοιχτοί και να έχετε τακτική επικοινωνία με τους επαγγελματίες υγείας και τον φροντιστή σας.

 

Πνευματικά δικαιώματα © 2018 Διεθνής Εταιρεία για τη Νόσο του Πάρκινσον και τις Κινητικές Διαταραχές (MDS). Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος.