Τρόμος & Βασικός Τρόμος

Ο χαρακτηριστικός τρόμος που παρατηρείται στην Τρεμοδυναμική Ανεπάρκεια (ΕΤ) είναι οι τρόμοι στάσης και δράσης, με συχνότητα 4-7 Hz. Αυτοί οι τρόμοι μπορεί να ξεκινήσουν ύπουλα νωρίς στη ζωή, με αύξηση της σοβαρότητας του τρόμου με την πάροδο των ετών. Η αναπηρία στην Τρεμοδυναμική Ανεπάρκεια (ΕΤ) σχετίζεται με την εξασθένηση των εκούσιων δραστηριοτήτων που συμβαίνουν ως αποτέλεσμα του τρόμου. Οι ασθενείς συνήθως παραπονιούνται για τρόμο κατά το φαγητό, το ποτό και το γράψιμο, για χύσιμο φαγητού και ποτού και για την ανάπτυξη μιας προοδευτικά δυσανάγνωστης γραφής. Τα πιο συχνά προσβεβλημένα μέρη του σώματος περιλαμβάνουν τα χέρια, το κεφάλι και τη φωνή, αλλά μπορεί επίσης να παρατηρηθούν στα πόδια, τον κορμό και το πρόσωπο.

Παρά το γεγονός ότι πρόκειται κυρίως για τρόμο στάσης, μπορεί να υπάρχει κινητικός τρόμος και μερικές φορές μπορεί να γίνει αντιληπτός ένας τρόμος ηρεμίας μικρότερης σοβαρότητας. Ο τρόμος στην Τρεμοπάθεια Εντέρου επιδεινώνεται από καταστάσεις όπως το στρες, η άσκηση και η κόπωση, η καφεΐνη, ορισμένα φάρμακα και βελτιώνεται με χαλάρωση και μικρές δόσεις αλκοόλ. Οι ασθενείς συχνά έχουν οικογενειακό ιστορικό.

Οι πιο συνηθισμένες θεραπείες για τον τρόμο του εμβρύου περιλαμβάνουν: βήτα αναστολείς όπως προπορανολόλη, πριμιδόνη και τοπιραμάτη. Μερικές φορές, σε τρόμο ανθεκτικό στη φαρμακευτική αγωγή, εξετάζεται η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση του πυρήνα VIM του θαλάμου.

Συνεισφορά από τον Hubert Fernandez, MD
Διαταραχές Κεφαλής, Κίνησης
Τμήμα Νευρολογίας
Cleveland Clinic
Κλίβελαντ, Οχάιο, ΗΠΑ

Ενημερώθηκε το 2019: Συνεισφορά της Susan A. Schneider, MD
Σύμβουλος Νευρολόγος
Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Μονάχου
Πούλαχ, Γερμανία

Η αιτιολογία του τρόμου είναι ποικίλη και περιλαμβάνει τον ιδιοπαθή τρόμο (με το 50% να έχει θετικό FH αλλά να μην έχει εντοπιστεί ένα μόνο γονίδιο), ως μέρος γενετικών διαταραχών, π.χ. νόσο του Wilson, εκφυλιστικές ασθένειες όπως η νόσος του Parkinson, μεταβολικές ασθένειες (όπως νόσος του θυρεοειδούς, του παραθυρεοειδούς, του ήπατος και υπογλυκαιμία), περιφερικές νευροπάθειες (π.χ. που σχετίζονται με Charcot-Marie-Tooth), φαρμακευτικές (συμπεριλαμβανομένων ναρκοληπτικών, τρικυκλικών, λιθίου, κοκαΐνης, αλκοόλ, αδρεναλίνης, βρογχοδιασταλτικών, θεοφυλλίνης, καφεΐνης, στεροειδών, βαλπροϊκού οξέος, αμιωδαρόνης, θυρεοειδικών ορμονών, βινκριστίνης), τοξίνες (βαρέα μέταλλα) και ψυχογενείς/λειτουργικές διαταραχές.

Το πρωτότυπο κριτήρια συναίνεσης Τα κριτήρια που προτάθηκαν από την MDS από το 1998 αναθεωρήθηκαν πρόσφατα για να ξεπεραστούν καλύτερα οι ασυνέπειες, ιδιαίτερα όσον αφορά τον ιδιοπαθή τρόμο (ET), τον τρόμο που σχετίζεται με δυστονία ή άλλες πρόσθετες νευρολογικές ανωμαλίες και τους εστιακούς τρόμους. Η νέα συναίνεση προτείνει ότι η ταξινόμηση έχει δύο κύριους άξονες: κλινικά χαρακτηριστικά (Άξονας 1) και αιτιολογία (Άξονας 2).

Κλινικά, ένα σύνδρομο που αποτελείται μόνο από τρόμο ονομάζεται σύνδρομο μεμονωμένου τρόμου. Από την άλλη πλευρά, ένα σύνδρομο που αποτελείται από τρόμο και άλλα συστηματικά ή νευρολογικά σημεία ονομάζεται σύνδρομο συνδυασμένου τρόμου.

Αιτιολογικά, ο τρόμος μπορεί να ταξινομηθεί σε φυσιολογικό τρόμο, ενισχυμένο φυσιολογικό τρόμο, σύνδρομα ιδιοπαθούς τρόμου (συμπεριλαμβανομένου του κλασικού ΕΤ), δυστονικό τρόμο, παρκινσονικό τρόμο, παρεγκεφαλιδικό τρόμο (συχνά συνοδευόμενο από σκλήρυνση κατά πλάκας), τρόμο Holmes (γνωστό και ως τρόμος της ρουμπράλης), τρόμο της υπερώας, νευροπαθητικό τρόμο, τρόμο που προκαλείται από τοξικά ή φάρμακα και ψυχογενή τρόμο.

Συνεισφορά από τον Leo Verhagen, MD, PhD
Αναπληρωτής Καθηγητής Νευρολογικών Επιστημών
Rush University Medical Center
Chicago, IL, USA

Ενημερώσεις 2019 Συνεισφορά από:

Σουζάν Α. Σνάιντερ, MD
Σύμβουλος Νευρολόγος
Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο LMU Muenchen
Μόναχο, Γερμανία

Σούζαν Φοξ, MRCP (Ηνωμένο Βασίλειο), Διδάκτωρ
Καθηγητής Νευρολογίας
Πανεπιστήμιο του Τορόντο, Νοσοκομείο Δυτικού Τορόντο
Toronto, ON, Καναδάς