Διαταραχές βάδισης

Έχουν επινοηθεί διάφορα σχήματα ταξινόμησης για τις διαταραχές βάδισης: μπορούν να ταξινομηθούν σύμφωνα με: επίπεδο πολυπλοκότητας του νευρικού συστήματος - κατώτερο, μεσαίο και ανώτερο επίπεδο· ανατομική εντόπιση αλλοιώσεων (π.χ. παρεγκεφαλίδα, μετωπιαίος λοβός κ.λπ.)· από προκαλέσει (δηλαδή αγγειακή νόσος, εκφυλιστικός παρκινσονισμός, σπινοπαρεγκεφαλιδικές αταξίες) και τέλος από την κλινική φαινομενολογία (π.χ. αταξία, παρκινσονισμός, δυσκινησία). Οι διαταραχές βάδισης μπορούν επίσης να υποταξινομηθούν σε συνεχείς (εμφανίζονται κάθε φορά που ο ασθενής περπατάει) ή επεισοδιακές, όπως η φαγούρα και το πάγωμα. 

Οι περισσότερες διαταραχές βάδισης μπορούν να διαγνωστούν και να ταξινομηθούν μετά από λήψη καλού ιστορικού και διεξαγωγή λεπτομερούς κλινικής και νευρολογικής εξέτασης, συμπεριλαμβανομένης της παρατήρησης του βαδίσματος. Για πολλούς, η διάγνωση μπορεί να είναι απλή λόγω συγκεκριμένων προτύπων βηματισμού, όπως η ευρεία βάση και το ποικίλο μήκος και ταχύτητα βήματος στο αταξικό βάδισμα, τα αργά, μικρά βήματα με μειωμένη κίνηση των χεριών στο παρκινσονικό βάδισμα και αυτά που οφείλονται σε σπαστικότητα, αδυναμία και απώλεια αισθητικότητας. Ωστόσο, σε ορισμένους η αιτία δεν είναι σαφής και φαίνεται να λαμβάνει χαρακτηριστικά διαφόρων τύπων προβλημάτων και ανατομικής προέλευσης (πολυπαραγοντικές διαταραχές βάδισης) ή είναι παράξενου χαρακτήρα και η διάγνωση δεν είναι σαφής. Ορισμένες από αυτές με παράξενα χαρακτηριστικά μπορεί να έχουν λειτουργική αιτιολογία. 

Η λεπτομερής αξιολόγηση με συσκευές παρακολούθησης βάδισης για κινητά, χαλάκια βάδισης ή σε ένα εξελιγμένο εργαστήριο βάδισης δικαιολογείται για τη διάγνωση σε ορισμένες περιπτώσεις, πριν από τη χειρουργική επέμβαση για να βοηθήσει στην τεκμηρίωση ή τον εντοπισμό βλαβών, για την τεκμηρίωση ανεπαίσθητων αλλαγών με την πάροδο του χρόνου και για θεραπευτικά αποτελέσματα, αν και χρησιμοποιούνται περισσότερο ως ερευνητικό εργαλείο. Οι φορετές συσκευές κερδίζουν αυξημένο ενδιαφέρον για την αξιολόγηση προβλημάτων βάδισης και πτώσεων. Η γνωστική αξιολόγηση και η αξιολόγηση του κινδύνου πτώσης αποτελούν βασικά μέρη της αξιολόγησης ενός ασθενούς με διαταραχή βάδισης, συμπεριλαμβανομένων εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων κινδύνου. 

Η θεραπεία των διαταραχών βάδισης εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία. Είναι σημαντικό να επανεξεταστεί η λίστα φαρμάκων του ασθενούς για να διασφαλιστεί ότι το πρόβλημα δεν οφείλεται σε φάρμακα, όπως ο φαρμακευτικός παρκινσονισμός που σχετίζεται με αντιψυχωσικά. Η θεραπεία θα πρέπει να περιλαμβάνει ενεργές παρεμβάσεις για τη μείωση του κινδύνου πτώσης, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν ιατρικές (για σπαστικότητα, δυστονία, παρκινσονισμό ή χορεία), χειρουργικές και φυσικοθεραπευτικές παρεμβάσεις, οι οποίες συνήθως χορηγούνται ταυτόχρονα.

Συνεισφορά από τον Nir Giladi, MD
Διευθυντής, Μονάδα Κινητικών Διαταραχών
Μονάδα Ιατρικής, Τμήμα Νευρολογίας
Τελ Αβίβ, Ισραήλ

Ενημερώσεις 2019 Συνεισφορά από:
Stewart Factor, Ντόχα
Διευθυντής Προγράμματος Κινητικών Διαταραχών, Ιατρική Σχολή Πανεπιστημίου Emory
Atlanta, GA, Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής

Μπράντον Μπάρτον, Μέριλαντ
Επίκουρος Καθηγητής, Ιατρικό Κέντρο Πανεπιστημίου Rush
Chicago, IL ΗΠΑ